pazartesi pazarı

keyifsiz bi yazı olucak baştan söylemem gerek.çünkü bunalıp bunalıp" bunalmam gereken bi zaman var zaten şimdi mutlu olmalıyım bence "dönemi yaşıyorum.çok sık sevip çok sık nefret ediyorum.mesela bugün aylar sonra pırasa aldım hemde çok büyük bi aşkta.travmatik gibi gözüksede basit.pırasayı,çiçek tohumlarını,yeni kitapları,hatta biten çayı bile alırken keyifsizliğim hep "gidicem zaten az kaldı"yüzünden.

aylar öncesinde başlayan bu sendrom yüzünden çok başka kafalara giriyorum çoğu zaman.küçükken de yatağını toplamasını söyleyen anneye zaten gece yatıcam gerek yok sanki diyen bir kızın 23 ünde böyle hareket etmesi pekte mantıksız değil gibi bi yandan.

sadece içimi rahatlatmak için bu yazı okumasanız da olur bundan sonrasını.şiir gibi oldu bak.

bugün pazartesi ve bugün bi üst sokağımda pazar vardı.geçerken çok düşündüm çok üzüldüm.çünkü pazartesi günleri hep o yoldan geçiyorum akşamları.pazar toplandıktan sonra o kadar güzel bi sokak ki heryer sebze meyve.harika bi kokusu var.önce insanlar gelip iyileri topluyor,sonra atlar gelip yeşilleri yiyor.böyle harika bi döngünün üstelik dünyanın en güzel kokusuna sahip döngünün bir alt sokağında oturuyorum yalnızca..ve bunu terketmek yada bu ihtimale sahip olmak beni yaralayan şeylerden biri.şimdi nasıl üzülmesin ki insan.bakkalımla dertleşiyorken ,üst sokağıma pazartesi akşamları aşıkken,en sevdiğim bara yalnız bile gitsem saatlerce derdimi anlatabileceğim insanlar varken,alt kattaki ahmet ve dilaver amcaya kalan çiçek tohumlarımı verebiliyorken,tam karşı komşuma alışıp kahveye davet ediyorken,bisikletle okula gitmenin tadına varmışken ne gerek vardı buna?

tabi bunun bi cevabı yok.tanrının espri anlayışına uygun değil benimki.sakinleşmek için uyumak güzel derken uyuyunca çok daha çabuk geçiyor sanki günler.sanki ben hiçbişeye tam değer veremedim hiçkimseye onları ne kadar çok sevdiğimi gösteremedim,pazartesi akşamları o sokaktan yeterince yavaş yürüyemedim.çok başka şeyler işte de dert etsen bi türlü etmesen bi türlü.

ama hayat gerçekten güzel.bunları anlatıyorum diye de üzülüyorum zannetmeyin sakın.çok mutlu ve heyecanlıyım.tek derdim insanları sevdiğimi yeterince gösterememek,hiçbişiye hak ettiği değeri veremediğimi düşünmek.keşke daha fazlası gelse elimden.

memur olmaktan korktum hep, taşınmaya çok gelemiyorum diye.ama insan kendini bile yeterince alıştıramıyor hiçbişiye.bigün bi sokakta sonsuza kadar yaşayacağımı bilmek kadar hiçbişiy mutlu edemezdi sanırım beni.o zaman pazarlarından mutlulukla geçer hem akşam tekeline ...

özetle bugün pazartesi ve ben pazartesi akşamı pazar yerinden geçmeyi çok özleyeceğim.